۲۲ شهریور ۱۴۰۵، ۲۰:۲۵

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

تریبون جشنواره ونیز می‌توانست صدایی از جنایت‌هایی باشد که غرب به ایران تحمیل کرد، اما صحبت از این قساوت‌ها جایش را به خطابه‌ای داد که موضوعش، آزادی دروغینی بود که به مذاق غربی‌ها خوش می‌آید.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: «وَإِنْ لَمْ یَکُنْ لَکُمْ دِینٌ وَکُنْتُمْ لَا تَخَافُونَ الْمَعَادَ، فَکُونُوا أَحْرَارًا فِی دُنْیَاکُمْ». این همان جمله جاودانه امام حسین علیه‌السلام است که می‌فرمایند: اگر دین ندارید و از روز قیامت نمی‌ترسید، دست‌کم در دنیایتان آزاده باشید. حر و آزادگی در مکتب امام حسین علیه‌السلام به این معناست که برای آزادگی نباید به ظلم و پستی تن دهیم؛ یعنی انسان، حتی در سخت‌ترین شرایط نباید آزاد بودن خود را به بهای خوشایند دیگران بفروشد. حالا این جمله گران‌بها را بگذارید کنار تصویری که این روزها از جشنواره ونیز به جهان مخابره شد؛ جایی که یک بازیگر زن ایرانی، به‌عنوان نماینده ملت ایران، بالای صحنه رفت تا جایزه‌اش را دریافت کند. جایزه‌ای که می‌توانست فرصتی باشد برای سخن گفتن از مردمی که در روزهای جنگ، امریکا و صهیونیست، خانه و کاشانه و عزیزانشان را از آن‌ها ربود و از زنانی گفت که زیر موشک‌های آمریکایی جان باختند، از مادرانی که فرزندانشان را از دست دادند و از کودکانی که دیگر به خانه برنمی‌گردند.

اما در قرن بیست‌ویکم، آدمی با تمام ادعاهای پوچ و عبث‌اش از فهم مفاهیم عمیقی چون آزادی، پس از دریافت جایزه در جشنواره ونیز، پشت تریبون می‌رود و بعد از گذشت تمام روزهایی که همه‌مان، زن و مرد، پیر و جوان، با گوشت و پوست و استخوانمان از آنچه جهان متوحش غرب بر ما روا داشت، رنج کشیدیم؛ به عنوان خطابه خود، آرزوی آزادی را سر می‌دهد که سراسر کذب و وهم است و عروسک خیمه شبه بازی جهان غرب می‌شود و از آزادی زنان سخن می‌گوید. بی آنکه چشمش را بر این حقیقت باز کند که چه بسیار زنان بی‌گناه این سرزمین که زیر بار موشک‌های آمریکایی جان خود را از دست دادند و چه بسیار کودکانی، همانند فرشتگان میناب، که با قساوت بی‌رحمانه ارتش آمریکا، چشم از جهان فروبستند و آزادی در زیستن را همان داعیه داران به اصطلاح آزادی، از آن‌ها سلب کردند. و دمی بعد با بغضی که گویی جلوی دوربین فیلم‌برداری ایستاده و کارگردان کلمه «اکشن» را بر زبان رانده باشد، اشکی در چشمانش می‌دواند و از همان آزادی سخن می‌راند که به مذاق فرنگی‌ها خوش می‌آید.

اما چگونه از آزادی سخن می‌گویید، هنگامی که حتی خودتان از آزادگی و آزاد زیستن به دورید؟ اگر سودای آزادگی در سر دارید، در چنین مجمعی که می‌تواند جنایت‌های خون‌خواران غربی را به جهان منعکس کند، صدایتان را بدون ترس آزاد کنید و از جنایت‌هایی بگویید که بر این خاک رفته است. صدایتان را آزاد کنید و در بند غرب و دنیای غرب‌پرستان نباشید و برده بی‌چون‌وچرای آنان نشوید و از روزهایی بگویید که دشمنان آمریکایی و صهیونی این مرز و بوم، این ملت شریف را به سیاهی عزا و ماتم کشاندند. بله، از زنان ایران بگویید؛ از مادران میناب و دل‌های تا ابد عزادارشان. از دخترکان بی‌گناه مدرسه شجره طیبه بگویید که پیکر نحیفشان میزبان موشک‌های آمریکایی شد. از طره موهای دخترکانی بگویید که پس از بمباران منازلشان، تنها نشانی بود که از آنان باقی ماند. از مادر امیرمحمد بگویید که با دستانش، پیکر بی‌جان پسر کوچک چهارساله‌اش را در آغوش کشید. از عروسی سیریک بگویید که تمام آرزوی‌های یک دختر تازه عروس را به منزله ماتم کشاند؛ از خانه‌هایی که قرار بود آغاز زندگی باشند، اما به خاطره‌ای تلخ از جنگ و ویرانی تبدیل شدند.

بله، بگویید از قساوت آمریکا و پشت ملتتان را برای خوش‌آمد هیچ کشور دیگری، آن هم کشورهایی که نقشه نابودی میهن تان را در ذهن می‌پرورانند، خالی نکنید و به ساز توهم‌آور و غفلت‌آور آنان نرقصید. اگر قرار است از آزادی سخن بگویید، آزادی را از پشت تریبون جشنواره ونیز به خانه‌های ویران‌شده و به مادران داغدار ایران زمین برسانید که امکان گفتن این کلمات را ندارند. بله، این جایزه تقدیم می‌شود به زنان ایرانی؛ زنانی که بالاترین بها را با جان عزیزانشان و ویران شدن خانه‌هایشان برای استقلال و آزادی میهنشان پرداخته‌اند. تقدیم به مادرانی که آزادی از دست استعمارگران غربی را نه در قاب جشنواره‌ها، بلکه در میان خاکستر خانه‌هایشان جست‌وجو می‌کنند؛ به دخترانی که هنوز صدای موشک‌ها را از یاد نبرده‌اند و به تمام زنانی که در این سرزمین، با وجود رنج و داغ، ایستاده‌اند. اما از سویی نیز این واکنش‌ها تنها به جشنواره محدود نماند و در فضای مجازی، کاربران با یادآوری روزهای جنگ و رنج خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، به سخنان این بازیگر واکنش نشان دادند. یکی از کابران با اشاره به صحبت‌هایی همین بازیگر نوشت:« از جنایت های اسراییل در حق بچه های میناب و در حق سربازاو... بلد نیستن حرف بزنن؟؟ کاش وقتی از آزادی زنان حرف می‌زد، آزادی رو هم تعریف می‌کرد...»

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

یا کاربر دیگر این‌گونه نوشت:« وقتی فرصت داری صدای مظلومیت ایران باشی، اما از بچه های میناب، عروسی سیریک، تحریم‌ها، محاصره و ویرانی ها سکوت می‌کنی؛ این دیگر بی تفاوتی نیست، مگر شرافت است.»

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

برخی از کاربران زنان هم با ذکر نامشان از صحبت هایی که این بازیگر به عنوان نماینده بانوان ایران زمین بر زبان رانده است، برائت جستند.

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

یا کاربر دیگری هم با اشاره به معنای واقعی استقلال و آزادی نوشت:« دغدغه تو میتونست استقلال و آزادی باشه و تو ونیز از حمله بی رحمانه به کشورت بگی، از زنان نخبه ای که پرپر شدن، از مادران بارداری که قربانی شدن و از بچه های شجره طیبه که بعد از هفت ماه هنوز پیکر پاکشون پیدا نشده.»

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

دیگری هم با اشاره به همین صحبت‌های بازیگر باکنایه نوشت:« راست میگه زن ایرانی آزاد نیست! آزاد نیست درباره جنایتی که به سر زنان و کودکان اومده حرف بزنه، آزاد نیست درباره میناب و مادرهایی که داغدار شدن بگه، از همسران و مادران داغدار دنا، لامرد. از عروسی دختر جنوب»

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

و جواد قارایی نیز از فرصت سوخته خانوم بازیگر نوشت:« اینکه فرصت طلایی داشته باشی برای اینکه صدای مظلومیت ایران باشی اما از تکه تکه شدن کودکان میناب، ده هزار تحریم ظالمانه و محاصره، نابودی پلها و کارخانه ها و... سخن نگویی، مرگ شرافت تو را نشان می‌دهد.»

سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

کد مطلب 6946180

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha

    نظرات

    • حسن IR ۰۵:۳۰ - ۱۴۰۵/۰۶/۲۳
      5 0
      خاک بر سرشان
    • IR ۰۵:۳۶ - ۱۴۰۵/۰۶/۲۳
      6 0
      حیف نام خانوادگی مرزبان که تو داری!
    • ایرانی IR ۰۶:۲۹ - ۱۴۰۵/۰۶/۲۳
      7 0
      نتیجه اعتماد بی جا و بزرگ کردن بیجا میشه این، اخرش هم کاری به کارشون ندارن و دوباره میاد فیلم بازی میکنه.
    • م. راد FR ۰۶:۴۲ - ۱۴۰۵/۰۶/۲۳
      7 0
      خداوند لعنت کنه تمام خائنان و وطنفروشان رو. حمله به کشور خودت آن هم در میانه‌ی تجاوز دشمن، رذالتی ست که فقط از سلبریتی غرب پرست ایرانی برمیاد. تازه حرف های کارگردان از این هم بدتر بود، و ادعا کرد که هر کس در ایران به اعدام اعتراض کنه بلافاصله دستگیر می شه و .. در عین حال باید توجه داشت که اگر این حرفها رو نمی زدند اصولا به این جماعت سخیف جایزه هم نمی دادند. این جماعت رگ خواب جشنواره های غربی - و علاقه ی آنها به سیاه‌نمایی از ایران - دستشان آمده و از همین طریق کسب درآمد و «شهرت» می کنند.
    • H.F IR ۱۱:۰۴ - ۱۴۰۵/۰۶/۲۳
      3 0
      در روزگاری که سکوت در برابر رنج انسان ها و جوامع آسون شده ، انتخاب اینکه درباره چه چیز حرف بزنیم و چه چیزی رو نادیده بگیریم ، خودش یک تصمیم اخلاقیه که به نظر میرسه خانم مرزبان توی این مورد شکست خوردن. گاهی اوقات شرافت توی انتخاب همون حقیقتی هستش که بنظر میرسه گفتنش از طرف یک قشری برای فرد هزینه داشته باشه. پرداختن به همچین مسئله ای نشون از شرافت حرفه ای و دغدغه مندی نگارنده داره.
    • IR ۰۳:۳۲ - ۱۴۰۵/۰۶/۲۴
      0 0
      تقریباً مطمئن بودیم این فیلم جایزه می گیره اونهم در کشوری که مافیای فسادش بین المللیه و متهم به کمک در جنگ علیه ایران در پشت پرده ست .